Mudar por mudar

Etiquetas

, , , , , , , ,

Poñerme no lugar onde lume fende os meus pensamentos habidos e por haber nunha liña temporal, na que a constante e propio mixto dende o que mana tal quentura, no e propio da esencia human tornarse resentido ou rencoroso. A males maiores, grandes remedios, coma dicira un bó refraneiro, que enchido de gozos e satisfaccións proclamarse os catro, e digo catro por non poñerme esquesito e significar os 360, por aquello de que o vento ven de onde lle sae do carallo. Sí, digo ben cando digo “lle sae do carallo”, por qué é vento e é lóxico pensar que ten carallo e non cona, por aquela pequeña cousa que é o xénero, e certamente por qué ven de onde quere escravo n’estes tempos el cambio climático. Adecotando con a virtude de ter unha constante, a o meu parecer, tornase no máis caprichoso hemafrodismo, coma se tratase de sinalar o finado da propia vida, no que o teu corpo cohabita consciente ou inconscientemente. Que máis parecido a un semáforo deses que están sempre parpadexando en ámbar e que todo cristo o pasa polo forro. Pois ben no é casualidade darse conta de que as dúas situacións sonche ben similares, por qué por unha banda o ámbar e unha cor o meu parecer moi guapo, mais pola contra nutrese da enerxía máis ancestral e tamén por contra pelotuda, e que ben sendo un nicho de insatifaccións, neste lío que o día a día antoxasenos tedioso. Por qué sempre será certo que todos temos días bos e días menos bos.
Querendo asimilar logo o reflexionado, ¿Cómo desexamos vivir?, por unha banda ocorrenseme dous xeitos:
1. Aseonllado ( o que derivase na nosa autoestima, de xeitos de pouca transcendencia social e moral.)(Non digo eu, e un feito que se repite e seguerà repetindose por secula seculorum, nas rúas, das cidades, dos pobos, nos países. E que logo me veñan os orgullosos concelleiros de igualdade e ben estar a embotarme a cachola con embelesamentos e demagoxa que todo está ben, cando eu xa me gardo de que os meus nocellos non sofran de máis, agas contadas excepcións na que a situación o requira).
2. En pé (fortalecido polas nosas propias conviccións, de que todo que facemos, o facemos de boa fe, e convincidos de que so é lume das nosas constantes a que nos augura un maña millor, e próximo, no que todos confiamos e temos a certeza de que vai ser mellor que o antigo) .
Moita d’esta xentiña, que ainda está en idade escolar, pensarán pois nin unha nin a outra, e teñen toda a razón do mundo, pois como prega o dito “O futuro e a xuventude, e a xuventude e o futuro”, por outra banda outro dito tamèn prega “ As oportunidades contanse cos dedos das máns”, e è por isto que o que hoxe e xuventude co paso do tempo tornase madurez, no mellor dos casos. Quero expresar o correcto e o debido, mais non son concelleiro, nin gobernante, e a miña vida dista moito de ser un exemplo a seguir, por iso voume a esvaecer e seguir deixando que o vento me achegue os lindes da miña conciencia, que onde supongo que se atopa a miña millor versión.
Houbo un tiempo (Si señores…), no que podiase raxar do que che petase na alma, e no ser xulgado por elo, e a situación na que vivimos hoxe en día tan so lles falta meternos un corcho polo cu e cobrar polo gas metano. Fora de coñas, non e Unha causalidade atoparse con enxentes de persoas que adopten unha posición ok se cadra tamén postura ante tales propósitos lexislativos ben merecidos de prepotencia e clasistas de por sí, arrinconando as propias identidades dos pobos, por non mencionar a capadura ideomática e ideolóxica da que veñen sendo, sufrindo a màis vil das traizóns por parte das súas propias intitucións que se contadicen ora sí, ora tamén con xetos por unha banda de conciliación e compromiso, e xa a feitos tanxibles ou tácitos actúan na contra el que os seus propios, non del como chamalo, se falta de compromiso, ou balde de óleo na que a súa propia falla de cordura, volveos na contra da ideomática que pretenden promulgar ou defender.

Horizonte a 11500 m.

Etiquetas

, , , , , , , , , , , , , , , , ,

Horizonte a 11500 m. by Marco Aº Garcia on 500px.com

 

 

Unha viaxe, en aeroplano, recordame o pequeno que son en comparación co resto, xa non do universo ni da galaxia, do propio planeta, e xa dende esta altitude, vese moi fermosa, parece incrible que esta delgada capa do noso planeta chamada atmósfera esteña a sufrir moito por mor do descaro dos feitos do home.

É neste intre no que reflexionas sobre moitas situacións que se estan a dar neste mesmo intre polo arredor de todo o globo, en pro ou en contra da mesma atmósfera, que dependendo do lugar dende o que a mires parece unha ou outra cousa, a maiores ou a menores ela e a súa saúde sempre dependerá das condición da propia vida, que se desenrole no seu entorno, así coma as condicións do propio planeta.

Xa señas terraplanista ou non, tes que concienciarte de que eiquí enbaixo, tes a obriga e mailo dereito de protexer o entorno no que vivas, e por conseguinte tamén a propia atmósfera, de xeito direto ou indireto. Por activa ou por pasiva, ves a este mundo cos mesmos dereitos ecolóxicos, que ten, un gamo, ou unha cabra, e se cadra tamén calquera clase de simio.

Horizonte a 11500 m. by Marco Aº Garcia on 500px.com