En Cuarentena

Etiquetas

,

Ahora que todos estáis dormidos y tengo todo el ancho de banda para mi solito, voy a reflexionar un poco sobre esto de las redes sociales, y para reflexionar ya tengo puesto el pijama, me he tomado las pastis, y gozo de un silencio absoluto. Creo que he llegado a un momento en mi vida en que tengo que tomar una decisión, sobre la información que absorbo de vez en cuando o habitualmente, ahí lo dejo, cada cual que piense lo que quiera para bien o para mal. Lo comento ahora que todos disfrutáis de la cuarentena (eso espero, yo llevo de cuarentena ya unos 4,5, o 6 años, y no me asombra ver que algunos les cuesta aceptar la situación, (todos tuvimos de 16 a 25 años, o como decía mi abuela “Fervíanos a sangre” por salir y estar sin más de palique con los coleguis, en el parque, en la aldea, o por la noche de farra por los bares. Bueno a lo que iba, que he llegado a un momento en mi vida en la que ya, y digo mal pues nunca me interesó la vida política, ya sea por gracia o por los que algunos etiquetarían desgracia social, despojo, paria; y a estes mismos le dedico mi más sonora carcajada ( si la encuentran), pues me importa un pito que hayáis conseguido la moto de vuestros sueños, dejar de ser niños y haceros unos hombretones modernos educados y sin ninguna pizca de conducta antisocial, o rebelde ( claro os lo habéis perdido) es lo que tiene la vida, a veces, o en ocasiones, la educación se come al decoro y este a su vez eclipsa el amor, llevando a este último a dónde todos sabemos ( queda claro después de semejante empache no le queda otra que salir por…, bueno todos lo sabemos 🤣🤣 ). No por una conducta antisocial dejas de sentir educación, dejas de ser educado cuando ves los problemas en los demás, y ahi radica la esencia del amor, en ser, en sentir, y no en compartir las migajas de la cordura psíquica o física.Cansado no es la palabra que mejor define mi estado ante tanta solidaridad digital… con tanto meme, meme protesta, y digo yo meme eces,( os acordáis por donde iba el amor cuando eres demasiado educado como para ponerte en evidencia. los artista seguro que lo entienden, ya sean artesanos, artesanas, dibujantes, músicos, actores, actrices, cualquier expresión artística). Bueno pues lo dicho no me apetece quedarme con la mierda de mi amor por la cuarentena ahora que todos sabéis de ella, y ya era hora de que dejarais el ancho de banda que estoy pagando Nexflix a 4K, y si lo usan todos me la ponen dura…, pero dura de billete de 500 pavos. y haber si salís a dar un voltio, haber si por casualidad os ponen una multa y así se os quita la cara de moñas presuntuosos, por que en ocasiones menos es más.
Ya que estoy perdiendo el talante, me voy a piltra que mañana madrugo, no como otros (Pandilla de gandules, algunos aún en cuarentena hacemos algo por levantar este puñetero país, que os lo dan todo acunado y os lleváis la cuna, el niño, el escucha bebés, y la mantilla para dormir).
Si alguno tiene lo que hay que tener para darme feedback, adelante no te cortes , que responderé como me coja en el momento que lo vea.
No descarto hacer una purga con aquellos que se ganen el premio a elitismo mas sobrio y tontorron.💂‍♀️💂‍♀️
Marco Antonio Garcia Varela

Mudar por mudar

Etiquetas

, , , , , , , ,

Poñerme no lugar onde lume fende os meus pensamentos habidos e por haber nunha liña temporal, na que a constante e propio mixto dende o que mana tal quentura, no e propio da esencia human tornarse resentido ou rencoroso. A males maiores, grandes remedios, coma dicira un bó refraneiro, que enchido de gozos e satisfaccións proclamarse os catro, e digo catro por non poñerme esquesito e significar os 360, por aquello de que o vento ven de onde lle sae do carallo. Sí, digo ben cando digo “lle sae do carallo”, por qué é vento e é lóxico pensar que ten carallo e non cona, por aquela pequeña cousa que é o xénero, e certamente por qué ven de onde quere escravo n’estes tempos el cambio climático. Adecotando con a virtude de ter unha constante, a o meu parecer, tornase no máis caprichoso hemafrodismo, coma se tratase de sinalar o finado da propia vida, no que o teu corpo cohabita consciente ou inconscientemente. Que máis parecido a un semáforo deses que están sempre parpadexando en ámbar e que todo cristo o pasa polo forro. Pois ben no é casualidade darse conta de que as dúas situacións sonche ben similares, por qué por unha banda o ámbar e unha cor o meu parecer moi guapo, mais pola contra nutrese da enerxía máis ancestral e tamén por contra pelotuda, e que ben sendo un nicho de insatifaccións, neste lío que o día a día antoxasenos tedioso. Por qué sempre será certo que todos temos días bos e días menos bos.
Querendo asimilar logo o reflexionado, ¿Cómo desexamos vivir?, por unha banda ocorrenseme dous xeitos:
1. Aseonllado ( o que derivase na nosa autoestima, de xeitos de pouca transcendencia social e moral.)(Non digo eu, e un feito que se repite e seguerà repetindose por secula seculorum, nas rúas, das cidades, dos pobos, nos países. E que logo me veñan os orgullosos concelleiros de igualdade e ben estar a embotarme a cachola con embelesamentos e demagoxa que todo está ben, cando eu xa me gardo de que os meus nocellos non sofran de máis, agas contadas excepcións na que a situación o requira).
2. En pé (fortalecido polas nosas propias conviccións, de que todo que facemos, o facemos de boa fe, e convincidos de que so é lume das nosas constantes a que nos augura un maña millor, e próximo, no que todos confiamos e temos a certeza de que vai ser mellor que o antigo) .
Moita d’esta xentiña, que ainda está en idade escolar, pensarán pois nin unha nin a outra, e teñen toda a razón do mundo, pois como prega o dito “O futuro e a xuventude, e a xuventude e o futuro”, por outra banda outro dito tamèn prega “ As oportunidades contanse cos dedos das máns”, e è por isto que o que hoxe e xuventude co paso do tempo tornase madurez, no mellor dos casos. Quero expresar o correcto e o debido, mais non son concelleiro, nin gobernante, e a miña vida dista moito de ser un exemplo a seguir, por iso voume a esvaecer e seguir deixando que o vento me achegue os lindes da miña conciencia, que onde supongo que se atopa a miña millor versión.
Houbo un tiempo (Si señores…), no que podiase raxar do que che petase na alma, e no ser xulgado por elo, e a situación na que vivimos hoxe en día tan so lles falta meternos un corcho polo cu e cobrar polo gas metano. Fora de coñas, non e Unha causalidade atoparse con enxentes de persoas que adopten unha posición ok se cadra tamén postura ante tales propósitos lexislativos ben merecidos de prepotencia e clasistas de por sí, arrinconando as propias identidades dos pobos, por non mencionar a capadura ideomática e ideolóxica da que veñen sendo, sufrindo a màis vil das traizóns por parte das súas propias intitucións que se contadicen ora sí, ora tamén con xetos por unha banda de conciliación e compromiso, e xa a feitos tanxibles ou tácitos actúan na contra el que os seus propios, non del como chamalo, se falta de compromiso, ou balde de óleo na que a súa propia falla de cordura, volveos na contra da ideomática que pretenden promulgar ou defender.

Horizonte a 11500 m.

Etiquetas

, , , , , , , , , , , , , , , , ,

Horizonte a 11500 m. by Marco Aº Garcia on 500px.com

 

 

Unha viaxe, en aeroplano, recordame o pequeno que son en comparación co resto, xa non do universo ni da galaxia, do propio planeta, e xa dende esta altitude, vese moi fermosa, parece incrible que esta delgada capa do noso planeta chamada atmósfera esteña a sufrir moito por mor do descaro dos feitos do home.

É neste intre no que reflexionas sobre moitas situacións que se estan a dar neste mesmo intre polo arredor de todo o globo, en pro ou en contra da mesma atmósfera, que dependendo do lugar dende o que a mires parece unha ou outra cousa, a maiores ou a menores ela e a súa saúde sempre dependerá das condición da propia vida, que se desenrole no seu entorno, así coma as condicións do propio planeta.

Xa señas terraplanista ou non, tes que concienciarte de que eiquí enbaixo, tes a obriga e mailo dereito de protexer o entorno no que vivas, e por conseguinte tamén a propia atmósfera, de xeito direto ou indireto. Por activa ou por pasiva, ves a este mundo cos mesmos dereitos ecolóxicos, que ten, un gamo, ou unha cabra, e se cadra tamén calquera clase de simio.

Horizonte a 11500 m. by Marco Aº Garcia on 500px.com