Etiquetas

, , , , , , , ,

Poñerme no lugar onde lume fende os meus pensamentos habidos e por haber nunha liña temporal, na que a constante e propio mixto dende o que mana tal quentura, no e propio da esencia human tornarse resentido ou rencoroso. A males maiores, grandes remedios, coma dicira un bó refraneiro, que enchido de gozos e satisfaccións proclamarse os catro, e digo catro por non poñerme esquesito e significar os 360, por aquello de que o vento ven de onde lle sae do carallo. Sí, digo ben cando digo “lle sae do carallo”, por qué é vento e é lóxico pensar que ten carallo e non cona, por aquela pequeña cousa que é o xénero, e certamente por qué ven de onde quere escravo n’estes tempos el cambio climático. Adecotando con a virtude de ter unha constante, a o meu parecer, tornase no máis caprichoso hemafrodismo, coma se tratase de sinalar o finado da propia vida, no que o teu corpo cohabita consciente ou inconscientemente. Que máis parecido a un semáforo deses que están sempre parpadexando en ámbar e que todo cristo o pasa polo forro. Pois ben no é casualidade darse conta de que as dúas situacións sonche ben similares, por qué por unha banda o ámbar e unha cor o meu parecer moi guapo, mais pola contra nutrese da enerxía máis ancestral e tamén por contra pelotuda, e que ben sendo un nicho de insatifaccións, neste lío que o día a día antoxasenos tedioso. Por qué sempre será certo que todos temos días bos e días menos bos.
Querendo asimilar logo o reflexionado, ¿Cómo desexamos vivir?, por unha banda ocorrenseme dous xeitos:
1. Aseonllado ( o que derivase na nosa autoestima, de xeitos de pouca transcendencia social e moral.)(Non digo eu, e un feito que se repite e seguerà repetindose por secula seculorum, nas rúas, das cidades, dos pobos, nos países. E que logo me veñan os orgullosos concelleiros de igualdade e ben estar a embotarme a cachola con embelesamentos e demagoxa que todo está ben, cando eu xa me gardo de que os meus nocellos non sofran de máis, agas contadas excepcións na que a situación o requira).
2. En pé (fortalecido polas nosas propias conviccións, de que todo que facemos, o facemos de boa fe, e convincidos de que so é lume das nosas constantes a que nos augura un maña millor, e próximo, no que todos confiamos e temos a certeza de que vai ser mellor que o antigo) .
Moita d’esta xentiña, que ainda está en idade escolar, pensarán pois nin unha nin a outra, e teñen toda a razón do mundo, pois como prega o dito “O futuro e a xuventude, e a xuventude e o futuro”, por outra banda outro dito tamèn prega “ As oportunidades contanse cos dedos das máns”, e è por isto que o que hoxe e xuventude co paso do tempo tornase madurez, no mellor dos casos. Quero expresar o correcto e o debido, mais non son concelleiro, nin gobernante, e a miña vida dista moito de ser un exemplo a seguir, por iso voume a esvaecer e seguir deixando que o vento me achegue os lindes da miña conciencia, que onde supongo que se atopa a miña millor versión.
Houbo un tiempo (Si señores…), no que podiase raxar do que che petase na alma, e no ser xulgado por elo, e a situación na que vivimos hoxe en día tan so lles falta meternos un corcho polo cu e cobrar polo gas metano. Fora de coñas, non e Unha causalidade atoparse con enxentes de persoas que adopten unha posición ok se cadra tamén postura ante tales propósitos lexislativos ben merecidos de prepotencia e clasistas de por sí, arrinconando as propias identidades dos pobos, por non mencionar a capadura ideomática e ideolóxica da que veñen sendo, sufrindo a màis vil das traizóns por parte das súas propias intitucións que se contadicen ora sí, ora tamén con xetos por unha banda de conciliación e compromiso, e xa a feitos tanxibles ou tácitos actúan na contra el que os seus propios, non del como chamalo, se falta de compromiso, ou balde de óleo na que a súa propia falla de cordura, volveos na contra da ideomática que pretenden promulgar ou defender.